Van boven naar onder de rivieren

Op vrijdag 11 januari heeft u als Hervormde Gemeente te Heusden mij en mijn vrouw op buitengewoon hartelijke wijze ontvangen in het koor van de kerk. Het was een kennismaking die we niet snel zullen vergeten.

 

Eerder die dag hadden we al kennisgemaakt met de kerkenraad en waren we rondgeleid door de kerk, de Open Hof en de pastorie. Het positieve gevoel, waarmee we naar Heusden waren gereden, werd door dit alles alleen maar versterkt. Op de terugreis naar Schoonhoven waren we het al voor Drunen eens: we gingen het beroep aannemen. De volgende ochtend heb ik ons ‘Ja’ doorgebeld naar de voorzitter van de beroepingscommissie, Huib de Waal. Het schijnt dat de koster die zaterdag bij wijze van ‘witte rook’ de klokken heeft geluid. Maar dat heb ik alleen van horen zeggen... We zien ernaar uit om met de jongste (Bram, 19 jaar, hij studeert in Utrecht) begin april naar Heusden te verhuizen. Gijs, die in Rotterdam woont en studeert, zal zich in de weekends wel in Heusden melden met een tasje was.

 

Wanneer ik er op zondagmiddag 30 maart definitief afscheid zal nemen van De Hoeksteengemeente te Schoonhoven en Willige Langerak, ben ik er op een dag na twaalf jaar in dienst geweest als predikant. Een mooi apostolisch getal! Gijs en Bram hebben hier hun hele tienertijd doorgebracht, voor hen zal Schoonhoven aan de Lek altijd iets van een thuishaven houden. Ook in de harten van Marianne en mij zal Schoonhoven een bijzondere plek hebben. De hoeksteengemeente, die gezegend is met leden die geweldig kunnen organiseren, heeft mij in staat gesteld om volop prediker en pastor en creatieveling te zijn. Zoiets vergeet je niet.

 

Toch is het goed om na die twaalf jaar verder te gaan. Voor zowel een gemeente als een predikant is het goed om in beweging te blijven, om zichzelf af en toe weer opnieuw uit te vinden. Dat houdt iedereen wakker en fris. En daarom zie ik ernaar uit om van net boven naar net beneden de rivieren te verhuizen. Om de moderne kansel van De Hoeksteen (anno 1979) te verruilen voor de kansel van de Eeuwenoude Catharijnekerk. Om van een knusse rijtjeswoning met een tuintje ter grote van een flinke postzegel te verkassen naar een statige pastorie met een tuin die waarschijnlijk iets meer onderhoud nodig heeft. Maar vooral zie ik er naar uit om u te leren kennen en samen met u de weg te gaan van het geloof. Op Palmzondag, 13 april, hoop ik intrede te doen. Dan kunnen we een week later meteen samen Pasen vieren, de opstanding van Christus. Een mooier begin kan ik me niet indenken.

 

Met hartelijke groet,

 

Ds. Frans Willem Verbaas